Çalgı toplulukları, müziği birlikte seslendiren ve kadrosu, çalgı dağılımı ya da icra geleneği bakımından farklılaşan müzisyen gruplarıdır. Oda müziği grupları ve orkestralar, bu geniş başlığın iki örneğidir; bunlar bütün topluluk biçimlerini kapsamaz. Üniversite müzik programlarında oda toplulukları, senfoni orkestraları, caz grupları, bando ve vurmalı çalgı toplulukları gibi farklı kadrolar bulunabilir [1][2].
Kadro ve çalgı düzeni
Oda müziği, görece küçük gruplarla ilişkilendirilir. Bu tür topluluklarda icracılar çoğunlukla ayrı müzikal partiler üstlenir ve müzikal etkileşim doğrudan gerçekleşir. Orkestralar daha geniş kadrolarla çalışabilir; Manhattan School of Music’in toplulukları arasında senfoni orkestrası, filarmoni orkestrası ve oda sinfoniası bulunur [2]. Aynı kurum caz orkestrası, big band, Latin caz orkestrası, vurmalı çalgı topluluğu ve oda üflemelileri gibi farklı örnekler de sunar. Bu çeşitlilik, toplulukları yalnızca üye sayısına göre sınıflandırmanın yetersiz kaldığını gösterir.
Tür, yönetim ve icra
Toplulukların biçimi müzik geleneğine, amaçlanan eserlere ve kullanılan çalgılara göre değişir. Amerikan Üniversitesinin enstrümantal toplulukları arasında oda toplulukları, senfoni orkestrası, senfonik bando, caz grupları ve Batı Afrika vurmalı çalgı topluluğu yer alır [1]. Bu örnekler, aynı eğitim kurumunda bile farklı müzik geleneklerine ve kadrolara sahip grupların bulunabildiğini gösterir.
Bazı topluluklarda şef veya yönetmen icrayı eşgüdümlemek üzere görev alır; küçük gruplarda müzisyenler yorum ve zamanlama kararlarını daha doğrudan birlikte geliştirebilir. Ancak çalışma düzeni her toplulukta aynı değildir. Çalgı topluluğu bu nedenle sabit bir çalgı listesi değil, ortak icra amacıyla bir araya gelen müzisyenlerin değişken düzenidir. Boyut, çalgı seçimi ve müzik türü, grubun sesini ve çalışma biçimini belirleyen başlıca özelliklerdir [1][2].