Çekim eki, bir sözcüğün cümlede gerekli dilbilgisel özellikleri taşımasını sağlayan ektir. Sayı, kişi, zaman veya durum gibi bilgileri gösterebilir. Temel işlevi, yeni bir sözlük maddesi üretmekten çok var olan sözcüğün dilbilgisel kullanımını düzenlemektir. Bu yüzden çekim, sözcüklerin yapısı ile cümle içindeki ilişkileri arasında bağlantı kurar.[1]
DİLBİLGİSEL İŞLEVLER
Çekim eklerinin hangi ayrımları gösterdiği dilden dile değişir. Bir dilde isimler tekil ve çoğul biçimler alırken başka bir dilde yalnız iki varlık için kullanılan ikil sayı da bulunabilir. Fiillerde kişi veya zaman ayrımları, özneyle uyumu ve olayın zamansal konumunu gösterebilir. Aynı dilbilgisel bilgi, bazı dillerde ek yerine bağımsız bir sözcükle ifade edilir.[2]
YAPIM EKİNDEN AYRILMASI
Çekim ekleri genellikle eklendikleri sözcüğün türünü değiştirmez ve anlam üzerindeki etkileri düzenli biçimde öngörülebilir. Yapım ekleri ise yeni sözcüklerin oluşumunda rol oynar. Çekim ekleri çoğu durumda kökten, yapım eklerine göre daha uzakta yer alır. Bu ölçütler birlikte kullanılır; bir ekin yalnız sözcüğün sonunda bulunması, onu çekim eki olarak tanımlamak için yeterli değildir.[1]
DİLLER ARASI ÇEŞİTLİLİK
İngilizcede isimlerde çoğul, fiillerde geçmiş zaman ve belirli özne uyumu biçimleri görece sınırlı bir çekim sistemi oluşturur. İnuktitut gibi dillerde ise tekil, ikil ve çoğul ayrımı hem isimlerde hem fiil uyumunda görülebilir. Bu karşılaştırma, bütün dillerin aynı çekim kategorilerini kullanmadığını gösterir. Çekim eklerinin incelenmesi, belirli bir dilin hangi bilgileri sözcük üzerinde zorunlu biçimde işaretlediğini açıklamaya yönelir.[2]