Çevre sağlığı, fiziksel, kimyasal ve biyolojik çevresel etmenlerin insan sağlığıyla ilişkisini ele alan halk sağlığı alanıdır. Temiz hava ve su, sanitasyon, iklim, kimyasallar, radyasyon, gıda sistemleri ve çalışma koşulları kapsamındaki konular arasındadır. Alan, çevresel tehlikeleri ve insanların bunlara maruz kalma yollarını anlamayı; sağlığı koruyacak önlemlere bilgi sağlamayı amaçlar. [1][2]
Kapsamı ve maruziyet
Kirleticiler havada, suda veya toprakta bulunabilir; insanlara soluma, yutma ya da deri teması yoluyla ulaşabilir. Bir kirleticinin çevrede saptanması tek başına hastalık oluşacağını göstermez. Olası sağlık etkisini değerlendirmek için kaynağın, maruziyet yolunun, alınan dozun ve kişilerin özelliklerinin birlikte incelenmesi gerekir. Çevresel koşullar sağlığı doğrudan etkileyebileceği gibi gıda üretimi, göç, ekonomik istikrar ve toplumsal eşitsizlikler üzerinden dolaylı biçimde de etkileyebilir. Maruziyet ve sağlık sonuçları arasındaki ilişkiler karmaşıktır; tek başına bir gösterge neden-sonuç ilişkisini kanıtlamaz. [1][2]
Araştırma ve uygulama
Çevre sağlığı çalışmaları çevresel ölçümleri, maruziyet verilerini ve sağlık göstergelerini değerlendirebilir. EPA, kirleticilere maruziyetin kapsamını ve sağlıkla olası bağlantılarını inceler; çevresel ölçümleri epidemiyolojik, toksikolojik veya klinik bulgularla birlikte değerlendirmenin önemini belirtir. Araştırma sonuçları, risklerin azaltılmasına yönelik kararları bilgilendirebilir. [2]
Dünya Sağlık Örgütü’nün sağlık ve çevre rehberleri hava kirliliği, su ve sanitasyon, kimyasallar, radyasyon, iklim, atıklar ve gıda sistemleri gibi alanları kapsar. Bu başlıklardaki çalışmalar kamu sağlığı, çevre yönetimi ve farklı sektörlerdeki kararlarla bağlantılıdır. Maruziyetlerin toplum kesimleri veya coğrafi bölgeler arasında farklılaşabilmesi, değerlendirmelerde bu farklılıkların da dikkate alınmasını gerektirir. [1][3]