Çevre tasarımı, tek bir evrensel meslek veya yöntemin adı değildir; terimin kapsamı kullanıldığı kuruma ve bağlama göre değişebilir. Tasarım eğitimi ve uygulamalarında çoğunlukla nesnelerden ve iç mekânlardan binalara, kentlere ve ekolojik sistemlere uzanan ölçeklerde tasarım ilişkilerini anlatır. Bu çalışmalarda insan kullanımı, malzeme, teknik gereksinimler ve çevresel koşullar birlikte ele alınabilir. [1]
Ölçekler ve disiplinler
Houston Üniversitesi çevre tasarımı programı, alanı nesne ve malzemelerden iç mekânlara, binalara ve kent-ekoloji ilişkilerine uzanan çok ölçekli bir tasarım eğitimi olarak tanımlar. Programın çerçevesi, çevre tasarımının her yerde aynı müfredatı veya meslek sınırlarını ifade ettiği anlamına gelmez; belirli bir üniversitenin eğitim yaklaşımını gösterir. [1]
Uygulamada mimarlık, iç mekân tasarımı, endüstriyel tasarım, şehir planlama ve peyzaj mimarlığı gibi alanlar kesişebilir. Peyzaj mimarları park, kampüs, kıyı alanı veya ulaşım koridoru gibi yerleri tasarlar; ayrıca insan etkisiyle bozulmuş doğal alanların onarımı üzerinde çalışabilir. Mimarlar, mühendisler ve plancılarla birlikte çalışmaları, açık alanların hem toplumsal kullanım hem de doğal çevreyle ilişkisini ele almalarını sağlar. [2]
Amaçlar ve uygulama
Projeye bağlı olarak tasarım kararlarında işlev, kullanıcı deneyimi, kültürel bağlam, altyapı, su, iklim ve ekolojik etkiler dikkate alınabilir. Bu ölçütlerin önceliği her projede aynı değildir. Bir kamusal alan tasarımında erişim ve kullanım öne çıkabilirken, bir alanın ekolojik onarımında habitat veya su yönetimi daha belirleyici olabilir. [1][2]
Bu nedenle çevre tasarımını çevre korumayla eş anlamlı saymak yanıltıcıdır. Terim, tasarımın fiziksel çevreyle ilişkisini anlatan geniş ve bağlama duyarlı bir başlıktır. Belirli bir programın kapsamı değerlendirilirken kurumun tanımı; belirli bir mesleğin görevleri ele alınırken ilgili meslek kuruluşunun açıklaması esas alınmalıdır. [1][2]