Çizgi film fiziği, çizgi film ve animasyonlarda fiziksel hareketin komedi, karakter anlatımı veya görsel etki için abartılı biçimde sunulmasını anlatan gayriresmî bir ifadedir. Fizikte tanımlanmış ayrı bir dal veya doğa yasalarının alternatifi değildir. Karakterlerin çarpışmada ezilip uzaması ya da bir cismin darbe sonrasında gerçekçi olmayan biçimde şekil değiştirmesi bu tür abartılara örnektir. Bu kullanımların nasıl işlediği, hem animasyon tekniği hem de seyircinin sahneyi nasıl okuduğuyla ilgilidir.[1][2]
Hareketin abartılması
“Sıkıştırma ve uzatma” (squash and stretch), animasyonda hareketi, çarpışmayı veya cismin görünür esnekliğini vurgulamak için kullanılan tekniklerden biridir. Bilgisayar grafiği araştırmaları, bu biçim bozulmalarının fizik simülasyonlarına eklenerek katı cisimlerin bile çizgi film üslubunda canlandırılabileceğini inceler. Bir cismin çarpışmadan önce uzaması ve çarpışma anında ezilmesi, teması seyirci için daha belirgin kılabilir.[1] Bu, cismin gerçek fiziksel davranışının doğrudan kaydı değildir; hareketi anlatı amacıyla biçimlendiren bir tercihtir.
Üslup ve anlatı
Animasyon çalışmalarında “çizgi film üslubu”, yalnızca fizik kurallarının ihlali olarak değil, hareket tasarımı ve karakter anlatımıyla ilişkili bir yaklaşım olarak ele alınır. Hareketin karakterin niyeti ve sahnenin içeriğiyle uyumlu olması, anlatımın inandırıcılığını etkiler; abartı tek başına yeterli değildir.[2]
Bu yüzden terim, birbirinden farklı örnekleri kapsayan gevşek bir tanımlamadır; her çizgi film aynı kuralları izlemez. Bir yapım, gerçekçi olmayan hareketleri kendi sahne mantığı içinde tutarlı kullanabilir. İzleyici, karakterin niyetini veya şakanın sonucunu takip edebildiğinde bu abartı anlatı işlevi görür. Fizik tabanlı animasyonla çizgi film üslubu da aynı şey değildir: ilki hareketi hesaplamalı bir modelle üretmeyi, ikincisi ise hareketin görünüşünü belirli bir üslup doğrultusunda değiştirmeyi anlatabilir.[1][2]