Ömer Seyfettin (1884–1920), Türk hikâye yazarı ve dil düşünürüdür. Millî Edebiyat döneminin gelişiminde, özellikle kısa hikâye ve sade Türkçe anlayışıyla etkili oldu.[1]
YAŞAMI
Gönen'de doğdu ve askerî okullarda eğitim gördü. Subay olarak Balkanlar'da görev yaptı; bu deneyimleri gözlem dünyasının oluşmasına katkı sağladı. Daha sonra öğretmenlik ve yazarlık çalışmalarını sürdürdü. Kısa yaşamına rağmen farklı türlerde çok sayıda metin kaleme aldı.[1]
EDEBİYAT VE DİL
Genç Kalemler çevresindeki Yeni Lisan hareketinde yer aldı. Yazı dilinin konuşulan Türkçeye yaklaşmasını savundu. Kaşağı, Falaka ve Pembe İncili Kaftan gibi hikâyelerinde çocukluk, gündelik hayat, tarih ve ahlaki çatışmalar işlenir. Olay örgüsünün belirginliği ve sonuç bölümünün etkisi, hikâyelerinin tanınan özelliklerindendir. Eserleri, dönemin milliyetçilik ve dil tartışmaları içindeki konumuyla birlikte değerlendirilir.[1]