Üretim faktörleri, mal ve hizmet üretiminde kullanılan kaynakları sınıflandıran iktisat kavramıdır. Yaygın sınıflandırma doğal kaynaklar, emek, sermaye ve girişimcilik olmak üzere dört grubu ayırır. Kaynakların sınırlı olması, üretimde farklı kullanım seçenekleri arasında tercih yapılmasını gerektirir. Bir ürünün ortaya çıkması, bu girdilerin belirli bir üretim süreci içinde bir araya getirilmesine dayanır.[1]
DOĞAL KAYNAKLAR VE EMEK
Doğal kaynaklar yalnızca üzerinde üretim yapılan toprağı kapsamaz; su, ormanlar, mineraller ve enerji kaynakları da bu gruptadır. Bunların yenilenebilir olup olmaması farklı özellikler yaratır. Emek ise insanların üretime kattığı fiziksel ve zihinsel çabadır. Bir teknisyenin onarım işi, öğretmenin ders anlatması veya mühendisin tasarım çalışması bu geniş tanıma girer.[1]
SERMAYE VE GİRİŞİMCİLİK
Üretim faktörü olarak sermaye, başka mal ve hizmetleri üretmekte kullanılan makineler, binalar ve araçlar gibi üretilmiş kaynaklardır. Para bunları satın almaya yarayabilir, ancak bu anlamda sermaye malının kendisi değildir. Girişimcilik ise diğer kaynakları birleştirerek üretimi örgütleme ve yeni iş olanaklarını değerlendirme işlevini anlatır; yenilik ve risk üstlenmeyle ilişkilidir.[1]
VERİMLİLİK VE BİLEŞİM
Üretim miktarı yalnızca çalışan sayısıyla belirlenmez; emeğin niteliği, kullanılabilir arazi ve donanım da sonucu etkiler. Örneğin tarımda ek bir çalışanın üretime katkısı, birlikte çalıştığı diğer kaynakların durumuna bağlıdır. Emek verimliliği, belirli bir sürede çalışan başına üretilen miktarla incelenebilir. Böylece faktörlerin sayısı kadar nasıl bir araya getirildiği de önem kazanır.[2]