Genel bakış
İran sineması, 20. yüzyıl başlarından itibaren gelişen ve özellikle gerçekçi anlatımı, gündelik yaşam gözlemleri ve simgesel diliyle uluslararası tanınırlık kazanan film geleneğidir.[1]
GELİŞİMİ
1960’ların sonundaki İran Yeni Dalgası, edebiyat ve toplumsal eleştiriyi yenilikçi görsel biçimlerle birleştirdi. 1979 Devrimi sonrasında değişen sansür ve yapım koşulları yönetmenleri dolaylı anlatım, çocuk karakterler ve açık uçlu öyküler kullanmaya yöneltti. Abbas Kiarostami, Mohsen Makhmalbaf, Jafar Panahi ve Asghar Farhadi farklı kuşakların uluslararası ölçekte bilinen yönetmenlerindendir.[1]