2G, hücresel mobil haberleşme sistemlerinin ikinci kuşağına verilen addır. 1990'ların başında yaygınlaşmaya başlayan bu kuşak, önceki analog sistemlerden sayısal iletime geçişi temsil eder. GSM, PDC, D-AMPS ve cdmaOne gibi farklı teknoloji ailelerini kapsar. Başlıca hizmeti sesli görüşme olmakla birlikte kısa mesaj ve sınırlı veri iletişimini de destekledi.[1]
SAYISAL MOBİL HABERLEŞME
Sayısal sistemlere geçiş, SMS kısa mesaj hizmetinin ve devre anahtarlamalı veri bağlantılarının mobil telefonlara eklenmesini sağladı. İlk veri hizmetlerinin kapasitesi düşüktü; yine de ticari telefonlardan internete erişimin önünü açtı. Şebeke donanımı ve telefonların kitlesel üretimi maliyetlerin azalmasına katkıda bulundu. Böylece mobil telefon kullanımı, başlangıçtaki iş amaçlı kullanıcı çevresinin dışına yayıldı.[1]
GPRS VE EDGE
GSM'in geliştirilmesi sırasında ortaya çıkan GPRS, verilerin gerektiğinde paketler hâlinde aktarılmasını sağlayan hizmet ve şebeke yapısını ekledi. Bu gelişme sıklıkla 2,5G adıyla anılır. EDGE ise GSM üzerinden daha yüksek veri hızlarını mümkün kılan bir sonraki geliştirmedir; bazı sınıflandırmalarda 2,75G olarak adlandırılır. Bu adlar, GSM ailesinin veri yeteneklerindeki ara aşamaları belirtir.[1][2]
SONRAKİ KUŞAKLARLA İLİŞKİSİ
2G'nin veri hizmetleri, 3G çalışmalarının geliştiği dönemde de iyileştirildi. GPRS ve EDGE, paket temelli mobil iletişim deneyiminin oluşmasına katkı sağladı. Buna karşılık 3G tasarımlarında daha yüksek veri kapasitesi ve geniş bant erişim hedefleri öne çıktı. GSM'in çekirdek şebekesinden yararlanılması, bazı üreticilerin 3G'ye geçiş yaklaşımının bir parçası oldu.[1][2]