Aikido, Morihei Ueshiba'nın geliştirdiği Japon savaş sanatıdır. Aikikai geleneğinin açıklamasında çalışma, bedensel ve zihinsel disiplinin birlikte geliştirilmesi olarak ele alınır. Tekniklerde, çalışma arkadaşının hareketi ve dengesinden yararlanma düşüncesi öne çıkar. Amaç, kuvveti doğrudan karşı karşıya getirmek yerine hareketin yönlendirilmesiyle tekniği uygulamaktır. Bu yaklaşım, eğitimin temelini oluşturur.[1]
GELİŞİMİ
Ueshiba, farklı Japon savaş sanatları üzerinde çalıştıktan sonra kendi öğretisini geliştirdi. Aikikai'nin tarihçesine göre 1927'de Tokyo'ya yerleşerek burada öğretim faaliyetlerini sürdürdü; 1931'de Kobukan Dojo kuruldu. Bu kurum, aikidonun örgütlenmesinde önemli bir merkez oldu. Kurucunun çalışmalarını izleyen dönemlerde eğitim ve tanıtım faaliyetleri yeni örgütlenmelerle genişledi.[2][3]
EŞLİ ÇALIŞMA
Antrenmanda tekniği uygulayan kişi tori, tekniği karşılayan kişi uke olarak adlandırılır. Katılımcılar bu rolleri değiştirerek çalışır. Aikikai, uygulamayı karşıdakini yenmeye yönelik bir yarışma olarak tanımlamaz; bu gelenekte üstünlüğü belirleyen müsabakalar yapılmaz. Çalışma arkadaşına saygı ve karşılıklı uyum, kuruluşun açıkladığı eğitim anlayışında önemli yer tutar.[1]
ULUSLARARASI ÖRGÜTLENME
Aikikai'nin Japonya dışındaki tanıtım çalışmaları 1950'lerde başladı. Uluslararası Aikido Federasyonu 1976'da kuruldu. Dojolar, seminerler, eğitmen ziyaretleri ve gösteriler, öğretinin farklı ülkelerde yayılmasında kullanılan araçlar arasındadır. Aikikai ayrıca derece sınavları ve eğitmenlik faaliyetleri yürütür. Bu kurumsal yapı, eğitimin yalnız bireysel teknik çalışmadan oluşmadığını da gösterir.[3]