Ali Şerîatî, din, toplum ve siyaset ilişkileri üzerine yazan İranlı düşünürdür. 24 Kasım 1933'te Horasan'da Kahak köyünde doğdu; 19 Haziran 1977'de İngiltere'de öldü. Üniversite dersleri ve Hüseyniyye-i İrşâd'daki konuşmalarıyla tanındı. Eserlerinde İslam tarihini, modern düşünceyi ve toplumsal değişim sorunlarını birlikte ele aldı.[1]
ÖĞRENİMİ VE ÖĞRETİM GÖREVLERİ
Şerîatî, Meşhed'de öğretmen okuluna devam etti ve 1958'de Meşhed Üniversitesi Edebiyat Fakültesinden mezun oldu. Lisansüstü öğrenim için Fransa'ya gitti; 1963'te Sorbonne'da Belh'in faziletleri üzerine doktora çalışmasını tamamladı. Paris'te Louis Massignon, Georges Gurvitch ve Jacques Berque'in çalışmalarından etkilendi. İran'a döndükten sonra öğretmenlik yaptı; 1966'da Meşhed Üniversitesinde ders vermeye başladı.[1]
KONFERANSLARI VE FİKİRLERİ
1971'de üniversitedeki görevinden uzaklaştırıldıktan sonra Tahran'daki Hüseyniyye-i İrşâd merkezinde konuşmalarını sürdürdü. 1973'te tutuklandı; 1975'te eğitim ve yayın faaliyetlerine kısıtlamalar getirilerek serbest bırakıldı. 1977'de İran'dan ayrıldı. Düşüncelerinde İslam'ın toplumsal adaletle ilişkisini ve dinî geleneğin modern dünyada nasıl yorumlanacağını tartıştı.[1]
Ali Rahnema'nın An Islamic Utopian adlı siyasi biyografisi, Şerîatî'nin İslam düşüncesi ile Marksist kavramlar arasında kurduğu ilişkileri İran'ın toplumsal ve siyasal koşulları içinde inceler. Bu çalışma, onun genç İranlılar üzerindeki etkisini, Paris yıllarını ve üniversite ile konferans çevresindeki faaliyetlerini ayrı bölümlerde ele alır.[2]
ESERLERİ
Şerîatî'nin Türkçeye çevrilen eserleri arasında Hac, Dine Karşı Din, Medeniyet ve Modernizm, İnsan ve Fatıma Fatıma'dır bulunur. Kevîr, Türkçedeki adıyla Çöl, otobiyografik çalışmasıdır. Konuşmaları, incelemeleri ve denemeleri ölümünün ardından toplu eser dizileri içinde yayımlandı.[1]