Alpin çayırlar, dağlarda ağaç sınırının üstünde ya da yerel koşulların ağaç büyümesini engellediği kesimlerde görülen, çoğunlukla otsu bitkilerden oluşan açık alanlardır. Ağaç sınırının yükseltisi dağ sırasına ve yerel koşullara göre değişir; alpin alanlar yalnızca çayırlardan ibaret değildir, kayalık yüzeyleri, kalıcı kar ve buzları, akarsu ve gölleri de kapsayabilir. [1][2]
İklim ve bitki örtüsü
Soğuk hava, kuvvetli rüzgâr ve kısa yaz mevsimi, bu alanlarda yaşayabilen bitkileri sınırlar. Birçok tür çok yıllıktır ve yere yakın büyür; yastık biçimli bitkiler rüzgâra maruz kalmayı azaltabilir. Çimenler ve saz benzeri bitkiler, toprağın geliştiği yerlerde yaygındır. Kayalık ve sığ topraklı kesimlerde ise bitki örtüsü daha seyrek olabilir. Karın yerde kalma süresi, suyun erişilebilirliği ve toprağın özellikleri, bitkilerin alana göre değişmesine katkıda bulunur. Rocky Mountain Ulusal Parkı’nın açıklaması bu uyumları alpin tundra örneği üzerinden aktarır; Kaliforniya alpin ekosistemleri üzerine yapılan inceleme de bu alanlarda çayırların yanında farklı kara ve su habitatlarının bulunduğunu belirtir. [1][2]
Ekolojik önem ve korunma
Alpin çayırların bitkileri, yüksek dağ ortamlarındaki ekolojik toplulukların parçasıdır. Örneğin Rocky Mountain Ulusal Parkı’nda dağ sıçanı ve pika gibi hayvanlar tundra alanlarında yaşar veya beslenir. Bu örnek, bütün alpin çayırlarda aynı türlerin bulunduğu anlamına gelmez; canlı toplulukları bölgeye göre değişir. [2]
Bitki örtüsü ve ince toprak, tekrarlanan ayak basmasıyla zarar görebilir. Park yetkilileri, ezilen bitkilerin ardından açığa çıkan toprağın rüzgârla taşınabileceğini ve toparlanmanın uzun sürebileceğini bildirir. Belirlenmiş patikalarda kalmak bu yerel habitat üzerindeki baskıyı azaltmaya yardımcı olur. Alpin ekosistemlerin kapsamı ve hassasiyeti bölgeye göre farklılaştığından, tek bir parkın örneği bütün dağlık alanları temsil etmez. [2]