Akor sembolleri, armonik yapıları harfler ve ek işaretlerle özetleyen gösterimlerdir. Popüler müzik ve cazda kullanılan lead-sheet notasyonunda sembol, çoğunlukla akorun kök sesini ve niteliğini belirtir; icracı ise sesleri çalgısına uygun biçimde düzenler. Bu nedenle sembol, akorun her notasını belirli bir oktavda ve tek bir ses dağılımında yazan ayrıntılı bir nota partisi değildir. [1]
Sembolün bileşenleri
Yaygın gösterimde büyük harf kök sesi ifade eder; yanındaki ek, akor niteliğini tanımlar. Örneğin C majör üçlüsü C harfiyle, C minör üçlüsü ise C harfinden sonra küçük m kullanılarak gösterilebilir. Eksiltilmiş ve artırılmış akorlar için de ek simgeler kullanılır. Yedili veya daha geniş aralıklı akorları tanımlayan rakamlar ve değiştirilen sesleri gösteren işaretler sembole eklenebilir. Kaynaklar arasında yazım ayrıntıları değişebildiğinden, simgenin yorumlanması kullanılan gösterim geleneğiyle birlikte düşünülür. [1][2]
Kullanım ve yorum
Akor sembolleri melodiyle birlikte sunulan şarkı notalarında, eşlik düzenlemelerinde ve akor çizelgelerinde yer alabilir. Bir sembol, armonik içeriği kısa biçimde aktarırken seslerin hangi oktavlarda çalınacağını veya tam olarak nasıl dağıtılacağını her zaman belirtmez. Dolayısıyla aynı akor, farklı çalgılarda veya düzenlemelerde farklı seslenişlerle gerçekleştirilebilir. Eğik çizgili gösterim, akorun kökünden farklı bir bas notasını ifade edebilir; örneğin C/E, C akorunun basında E sesinin bulunduğunu gösterir. [1][2]
Bu tür harfli semboller, Roma rakamlı armoni çözümlemesiyle aynı şey değildir. Harfli gösterim belirli bir akoru adlandırırken, Roma rakamı akorun tonalite içindeki derecesini ve işlevini belirtmek için kullanılır. İki sistem aynı müzik parçasında birlikte bulunabilir; amaçları ve verdikleri bilgi farklıdır. [1]