Andrew Johnson (1808–1875), Amerika Birleşik Devletleri'nin 1865–1869 arasında görev yapan on yedinci başkanıdır. Kuzey Carolina'nın Raleigh kentinde doğdu. Gençliğinde terzilik öğrendi ve Tennessee'de bir dükkân açtı. Yerel siyasetten Temsilciler Meclisine ve Senatoya yükseldi. Tennessee Birlik'ten ayrıldığında senatörlük görevinde kalması, onu güneyli ayrılık karşıtı siyasetçiler arasında öne çıkardı. Abraham Lincoln 1862'de kendisini Tennessee'nin askerî valisi olarak görevlendirdi.[1]
YENİDEN YAPILANMA VE AZİL YARGILAMASI
1864 seçiminde başkan yardımcısı seçilen Johnson, Lincoln'ün öldürülmesinden sonra başkan oldu. Eski Konfederasyon eyaletlerinin federal siyasal düzene dönüşü için bağlılık yemini ve aflara dayanan bir program uyguladı. Güneyde özgürlüğüne kavuşan siyahların haklarını sınırlayan düzenlemeler ve savaş öncesi yöneticilerin geri dönüşü, Kongrede güçlü muhalefet doğurdu.[1]
Johnson, Kongrenin sivil haklar düzenlemelerini veto etti; buna rağmen 1866 Sivil Haklar Yasası veto aşılarak kabul edildi. Kongre 1867'de kendi yeniden yapılanma programını yürürlüğe koydu. Savaş Bakanı Edwin Stanton'ı görevden uzaklaştırması nedeniyle Temsilciler Meclisi hakkında azil suçlamaları kabul etti. Senatodaki 1868 yargılamasında görevden alınması için gereken çoğunluğa bir oyla ulaşılamadı. 1875'te yeniden Tennessee senatörü seçildi, aynı yıl hayatını kaybetti.[1]