Andrey Kolmogorov (1903–1987), olasılık kuramı ve analiz başta olmak üzere matematiğin birçok dalında çalışmış Sovyet matematikçidir. Moskova Üniversitesi’nde öğrenim gördü ve öğrencilik yıllarında araştırmalar yayımlamaya başladı. 1931’de aynı üniversitede profesör oldu. Çalışmaları rastlantısal süreçlerden dinamik sistemlere uzandı.[1]
OLASILIĞIN AKSİYOMLARI
1933’te yayımlanan Grundbegriffe der Wahrscheinlichkeitsrechnung, olasılık kuramını açıkça belirtilmiş temel aksiyomlar üzerine kurdu. Bu yaklaşım, farklı olasılık problemlerini ortak ve tutarlı bir matematiksel çerçevede ele alma olanağı sağladı. Koşullu beklenti gibi kavramların kesin biçimde tanımlanması da bu çerçevenin önemli sonuçlarındandı. Böylece olasılık, yalnız özel hesaplama problemlerinden oluşan bir alanın ötesinde sistemli bir yapı kazandı.[1]
DİĞER ARAŞTIRMALARI
Kolmogorov, trigonometrik seriler, ölçü, integrasyon ve Markov süreçleri üzerine çalıştı. Dinamik sistemlere ilişkin araştırmaları, daha sonra Kolmogorov–Arnold–Moser kuramı adıyla anılan gelişmelerin başlangıcında yer aldı. Matematiksel yöntemlerini türbülans ve klasik mekanik gibi fiziksel problemlere de uyguladı; araştırmaları soyut kuram ile uygulama arasında bağlantılar kurdu.[1]