Asamblaj, buluntu nesnelerin ya da gündelik ve doğal malzemelerin bir araya getirilerek çoğunlukla üç boyutlu bir sanat yapıtı oluşturulduğu tekniktir. Kullanılan parçalar bütün nesneler olabileceği gibi nesnelerin parçaları da olabilir. Yapıştırma, kaynak ve lehim gibi yöntemlerle birleştirilebilir; metal sık kullanılan malzemelerden biri olsa da teknik farklı malzemelere açıktır. Parçaların önceki işlevleri veya tanınabilir biçimleri yapıtta iz bırakabilir. Sanatçının bunları yeni bir düzen içinde sunması, öğeler arasındaki ilişkiyi ve izleyicinin yorumunu değiştirebilir. [1][2]
Tarihçe ve ilişkili biçimler
Asamblaj, 20. yüzyıl modern heykelinde belirginleşen bir uygulamadır. New York Modern Sanat Müzesi’nin 1961’de düzenlediği The Art of Assemblage sergisi, tekniğin daha geniş çevrelerde tanınmasına katkı sağladı. Özellikle 1950’lerin sonu ve 1960’ların başında Kaliforniya’daki sanatçılarla özdeşleşen bu yaklaşım, farklı sanatçıların elinde çeşitli biçimler aldı. [1][2]
Asamblaj kolajla yakından ilişkilidir: kolaj çoğunlukla iki boyutlu bir yüzeyde farklı parçaları birleştirirken, asamblaj genellikle hacimli ve heykelsi bir düzen kurar. Ancak bu ayrım kesin değildir; bir yapıt iki yöntemi veya başka ortamları birlikte kullanabilir. Hazır nesne kullanımına da benzer, fakat asamblajda çoğunlukla birden çok öğe bir araya getirilip yeni bir kompozisyon oluşturulur.
Malzeme ve yorum
Ahşap, metal, cam, kumaş, kâğıt ve atılmış nesneler asamblajda kullanılabilir. Malzemenin eski işlevi, görünür aşınması ve gündelik çağrışımları yapıtın anlamına katkı sağlayabilir. Öğelerin yeni bağlamı kişisel deneyimlere ya da toplumsal konulara işaret edebilir; yorum, belirli yapıtın malzemesine ve düzenlenişine bağlıdır. [2]