Askerî tarih, savaşları, silahlı kuvvetleri ve askerî kurumların toplumlarla ilişkisini tarihsel bağlamda inceleyen araştırma alanıdır. Savaşların ortaya çıkışı, yürütülmesi ve sonuçları kadar barış dönemindeki kurumlar da alanın kapsamındadır. İncelemeler, askerlerin ve sivillerin deneyimlerini siyasal, ekonomik ve kültürel süreçlerle ilişkilendirir; çatışmaların bireyler, topluluklar ve devletler üzerindeki etkilerini araştırır.[1]
HAREKÂT VE ÇATIŞMALAR
Harekât tarihi, seferlerin ve muharebelerin nasıl geliştiğini, alınan kararları ve sonuçları inceler. Birliklerin toplumsal bileşimi, komuta ilişkileri, eğitim ve kurumsal alışkanlıkları bu açıklamaya dâhil edilir. Çatışmanın sonucu, daha geniş siyasal amaçların gerçekleşme olanağını etkileyebilir. Bu nedenle savaş alanındaki olaylar, onları mümkün kılan örgütlenme ve toplumsal koşullarla birlikte değerlendirilir.[1]
KURUMLAR VE TOPLUM
Orduların oluşumu, askerlerin toplanması ve eğitilmesi, sivil yönetimle ilişkiler ve savaşın ekonomik sonuçları birbirini etkileyen araştırma konularıdır. Askerî kurumların değerleri ve işleyişi, içinde bulundukları toplumdan ayrı düşünülemez. Toplumsal ve kültürel tarih yaklaşımları, farklı grupların deneyimlerini araştırmaya katar. Böylece kurumların yapısıyla savaşın gündelik yaşamda oluşturduğu değişimler arasında bağlantılar kurulur.[1]
BELLEK VE TARİH YAZIMI
Savaşların nasıl hatırlandığı ve kamusal anlatılarda nasıl temsil edildiği de askerî tarihin konusudur. Tami Davis Biddle ile Robert Citino, alanın muharebe anlatılarıyla birlikte savaşın toplumsal etkilerini ve kamusal belleği kapsadığını vurgular. Bu geniş yaklaşım, geçmiş çatışmaların anlaşılmasını siyaset bilimi ve sosyoloji gibi alanlarla ilişkilendirir; farklı tarihsel bakış açılarını bir araya getirir.[1]