Astronomi kronolojisi, gökyüzünün gözlenmesi ve gök cisimlerini açıklama biçimlerinin zaman içindeki gelişimini dönemler ve olaylar üzerinden ele alır. Bir kronoloji gözlem ve kuramların yanı sıra takvimleri, ölçüm yöntemlerini ve astronomiyle bağlantılı kültürel mirası da kapsayabilir. Bu nedenle astronomi tarihi yalnızca tek bir toplumun keşiflerinin sıralanması olarak sunulamaz. UNESCO’nun astronomi ve Dünya Mirası çalışması, gözlem alanları ve anıtların yanı sıra farklı bölgelerdeki geleneksel bilgi tanıklıklarına da dikkat çeker.[1]
Antik ve Orta Çağ çalışmaları
Eski toplumlarda gök gözlemleri takvim ve zaman ölçümüyle ilişkilendirildi. NASA’nın astronomi zaman çizelgesi, Mezopotamya ve Mısır’da gökyüzünün haritalanmasına, Çin’deki erken gözlem kayıtlarına, Aristarkhos’un Güneş merkezli önerisine ve Batlamyus’un Dünya merkezli sistemine yer verir.[2] Orta Çağ’da astronomi farklı kültür ve bilim çevrelerinde gözlem ve matematiksel hesaplarla gelişti. Bağdat’taki Beytü’l-Hikme gibi kurumlar ve İslam dünyasındaki çalışmalar, bu bilgi tarihinin önemli başlıkları arasındadır.[2]
Teleskoptan uzay gözlemevlerine
1543’te Kopernik Güneş merkezli modelini yayımladı. 17. yüzyıl başında Galileo’nun teleskopla gözlemleri, Jüpiter’in uyduları ve Ay’ın yüzeyi gibi bulguları görünür kıldı; Kepler gezegen hareketlerini yasalarla açıkladı, Newton ise kütleçekimi kuramını ortaya koydu.[2] Daha sonraki dönemlerde yeni gözlem araçları astronominin kapsamını genişletti. Avrupa Uzay Ajansının zaman çizelgesi, uzaydan yapılan astronomik gözlemlerin farklı dalga boylarında gelişimini ve Hubble gibi gözlemevlerinin bu tarihteki yerini kaydeder.[3] Dolayısıyla kronoloji hem kuramsal değişimleri hem de yeni gözlem olanaklarını birlikte izler.