Bahai inancı, 19. yüzyılda İran'da ortaya çıkan ve Bahaullah'ın öğretileri etrafında gelişen dinî gelenektir. Tarihsel kökleri, 1844'te Şiraz'da Bâb'ın başlattığı harekete uzanır. Bâb, kendisinden sonra gelecek bir dinî habercinin gelişini duyurduğunu belirtmiştir. [1][2]
TEMEL ÖĞRETİLER
Bahai topluluğunun kendi açıklamalarında Tanrı'nın birliği, insanlığın birliği ve dinî vahyin sürekliliği temel ilkeler olarak yer alır. Kadın ve erkek eşitliği, önyargıların aşılması, eğitim, adalet ve din ile bilimin uyumu da vurgulanan konulardır. Bu ifadeler, inancın kendi öğretisini nasıl tanımladığını yansıtır. [2]
DİNÎ YAŞAM
Dua ve ibadet, topluma hizmet düşüncesiyle birlikte ele alınır. Bireylerin manevi gelişimi ile topluluk yaşamı arasında ilişki kurulur. Bâb, Bahaullah ve Abdülbaha'nın yazıları dinî kaynaklar arasında bulunur. İnancın tarihini ve öğretilerini incelerken tarihsel olaylarla inananların teolojik kabullerini ayırmak gerekir. [1][2]