Barbizon ekolü, 19. yüzyıl ortalarında Fransa’da, Fontainebleau Ormanı çevresinde ve Barbizon köyüyle bağlantılı olarak çalışan ressamların oluşturduğu gevşek bir sanat çevresidir. Adını Paris’in güneydoğusundaki köyden alır. Ressamlar resmî bir örgüt veya akademi kurmamış, ancak manzara resmine yaklaşımlarındaki ortaklıklarla anılmıştır. Ulusal Sanat Galerisi’nin eğitim kaynağı, bu çevreyi yaklaşık 1830–1870 dönemiyle ilişkilendirir. [1][2]
Manzara ve doğa anlayışı
Barbizon ressamları için manzara, tarihsel ya da mitolojik bir olayın yalnızca arka planı olmaktan çıkıp başlı başına resim konusu hâline geldi. Orman, kırsal çevre ve köylü yaşamı eserlerinde sıkça yer aldı. Ulusal Sanat Galerisi’nin açıklamasına göre sanatçılar akademik sanatın doğayı idealize etmesinden uzaklaşan ortak bir manzara yaklaşımı geliştirdi; ancak gruptaki herkes aynı konuları işlemedi veya yalnızca Fontainebleau Ormanı’nı resmetmedi. [1]
Sanatçılar ve etkisi
Théodore Rousseau, Jean-François Millet, Narcisse-Virgile Diaz de la Peña, Camille Corot ve Charles-François Daubigny, Barbizon çevresiyle ilişkilendirilen ressamlar arasındadır. Londra Ulusal Galerisi, bu sanatçıların manzaralar ve kırsal yaşam sahneleri yaptığını, zaman zaman açık havada çalıştığını belirtir. Sanatçıların konu ve üslupları farklılık gösterdiğinden Barbizon ekolünü tek biçimli bir resim tarzı olarak tanımlamak yanıltıcı olur. [2]
Barbizon ressamları, doğrudan gözleme ve manzaranın bağımsız değerine verdikleri önemle sonraki peyzaj resmini etkiledi. Müze kaynakları onları İzlenimciliğin öncülleri arasında değerlendirir; bu ifade, iki akımın aynı olduğu anlamına gelmez. Barbizon çevresi İzlenimcilerden önce gelişmiş, kendi döneminin toplumsal ve sanatsal koşulları içinde şekillenmiştir. Bu nedenle ekolün tarihsel önemi, hem Fransız manzara resmindeki dönüşümdeki yeriyle hem de sonraki ressamlara açtığı yolla açıklanabilir. [1][2]