Batiyal zon, deniz tabanındaki derinlik kuşaklarından biridir ve genellikle kıta ya da ada yamacının denize bakan bölümüne karşılık gelir. Canadian Register of Marine Species sınıflandırması bu taban habitatını yaklaşık 200–4.000 metre aralığında tanımlar; aynı sayfada kıta yamacı/batiyal habitat için açıklanan coğrafi bölüm yaklaşık 200–2.000 metre olarak verilir. Bu farklı aralıklar, sınıflandırma sınırlarının kaynaklara göre değişebildiğini gösterir. [1]
Derinlik ve sınıflandırma
Batiyal zon bentik, yani deniz tabanıyla ilişkili bir sınıflandırmadır. Batiyalpelajik zonla karıştırılmamalıdır: pelajik terimler deniz tabanını değil, su sütunundaki yaşam ve ortam kuşaklarını tanımlar. Aynı kayıt sistemi, batiyalpelajik kuşağı yaklaşık 1.000–4.000 metre olarak sınıflandırırken, batiyal zonu deniz tabanına ait ayrı bir bölge olarak ele alır. [1] ICES Journal of Marine Science’da yayımlanan bir değerlendirme de derin deniz terimlerinin ve sınırlarının tarih boyunca farklı biçimlerde kullanıldığını, katı derinlik eşiklerinin çevresel ve biyolojik geçişleri her yerde aynı şekilde yansıtmadığını tartışır. [2]
Çevresel koşullar
Derinlik arttıkça ışık azalır ve basınç yükselir; sıcaklık, akıntılar ve besin kaynakları ise bölgeye göre değişebilir. Bu nedenle batiyal tabanın özellikleri yalnızca metre cinsinden derinlikle açıklanamaz. Kıta yamacının biçimi, taban malzemesi ve üst sulardan gelen organik parçacıklar da habitatın yerel koşullarını etkiler. [1][2] Batiyal zon, deniz tabanı topluluklarını ve kıta yamaçlarının ekolojisini sınıflandırırken kullanışlıdır; ancak belirli bir araştırmada kullanılan derinlik sınırlarının açıkça belirtilmesi gerekir. Kaynaklar arası sınır farklılıkları, doğal ortamların keskin ve evrensel çizgilerle ayrıldığı anlamına gelmez. [1][2]