Besin ağı, bir ekosistemdeki canlıların beslenme ilişkilerini birbirine bağlı biçimde gösteren modeldir. Birden çok besin zincirinin kesişmesiyle oluşur; tek bir zincirden farklı olarak, birçok türün birden fazla besin kaynağı ve avcısı olabileceğini yansıtır. Besin ağı çizimlerinde oklar genellikle besinden onu tüketen canlıya, yani enerji aktarımının yönüne uzanır [1].
Yapısı ve enerji aktarımı
Ağın tabanında çoğunlukla güneş ışığını fotosentez yoluyla kimyasal enerjiye dönüştüren bitkiler ve algler gibi üreticiler bulunur. Üreticileri tüketen canlılar birincil tüketiciler; bunlarla beslenenler ise daha üst tüketici düzeylerinde yer alır. Ayrıştırıcılar da ölü organizmaların ve organik maddelerin parçalanmasına katkıda bulunur. Hepçil türler birden fazla trofik düzeyden beslenebildiği için canlıları tek, değişmez bir düzeye yerleştirmek her zaman mümkün değildir [2]. Enerji canlılar arasında aktarılırken bir bölümü yaşam faaliyetlerinde kullanılır ve ısı olarak çevreye yayılır; karbon gibi maddeler ise farklı biçimlerde ekosistem içinde dolaşabilir.
Ekolojik önemi ve sınırları
Besin ağları, türler arasındaki doğrudan beslenme ilişkilerinin yanı sıra dolaylı etkileri de incelemeye yarar. Örneğin bir avcının azalması, av türünün sayısını değiştirebilir; bu değişim, avın beslendiği canlılara da yansıyabilir. Böyle bağlantılı sonuçlara trofik basamaklar boyunca yayılan etkiler dâhildir [1]. Ağ şemaları ekolojik toplulukların karmaşık ilişkilerini özetler; fakat gerçek ekosistemin bütün türlerini, bağlantıların gücünü veya mevsimsel değişimleri her zaman göstermez. Bu nedenle besin ağı, doğanın eksiksiz bir kopyası değil, belirli soruları incelemek için kullanılan sadeleştirilmiş bir gösterimdir. NOAA’nın sucul ekosistem örnekleri de farklı habitatlardaki beslenme bağlantılarının değişebileceğini gösterir [1].