Biyoyakıt, yakın zamanda yaşamış organizmalardan veya organik atıklardan elde edilen biyokütlenin enerjiye dönüştürülmesiyle üretilen yakıtları kapsar. Etanol, biyodizel ve bazı havacılık yakıtları sıvı örnekleridir; biyogaz da biyokütleden üretilebilir. Hammaddeler tarım ve ormancılık artıkları, şeker ve nişasta bitkileri, yağlı tohumlar, algler ve organik atıklar olabilir. Biyokütle ayrıca yakıt dışı enerji ve ürünlerin üretiminde kullanılır. [1][2]
Üretim ve kullanım
Şeker ve nişasta içeren hammaddeler fermantasyonla etanol üretiminde kullanılabilir. Bitkisel veya hayvansal yağlar ile kullanılmış yemek yağları ise biyodizel ve başka sıvı yakıtların hammaddeleri arasındadır. Biyokütleyi dönüştürme yolları arasında fermantasyonun yanı sıra yakma ve gazlaştırma gibi süreçler bulunur. Hücrelozlu hammaddeler; odunsu bitkiler, tarımsal artıklar ve kâğıt atıklarını içerebilir. Bu yakıtların araçlarda veya başka uygulamalarda kullanılabilirliği, yakıt türüne ve gerekli teknik uyuma bağlıdır. [1][2]
Çevresel etkiler
Biyolojik kaynaklardan üretilmeleri, biyoyakıtların her koşulda düşük emisyonlu ya da çevreye zararsız olduğu anlamına gelmez. İklim etkisi, ham madde üretimi ve taşınması, yakıtın işlenmesi için kullanılan enerji ve arazi değişiklikleri gibi yaşam döngüsü aşamalarına göre farklılaşabilir. Üretim su ve arazi kaynaklarını etkileyebilir; bazı koşullarda hava ve su kirliliğine de yol açabilir. Atık yağlar veya tarımsal artıklar gibi hammaddelerin etkileri de toplama ve dönüştürme süreçlerine bağlıdır. Bu nedenle biyoyakıtların çevresel sonuçları, yalnızca yakıldıkları andaki emisyonlara bakılarak değil, üretimden kullanıma kadar olan süreç değerlendirilerek ele alınır. [2][3]