Blues, 19. yüzyılın sonlarında Amerika Birleşik Devletleri’nin kırsal Güney’inde Afrikalı Amerikalılar arasında gelişen bir müzik türüdür. Kökleri, başka geleneklerin yanı sıra iş şarkıları ve sözlü müzik pratikleriyle ilişkilidir; tarihsel kökenlerin her ayrıntısı kesin biçimde belgelenmiş değildir. Blues şarkılarında kişisel deneyimler ve duygular sık işlenir. Tür, 20. yüzyılın başlarında müzisyenlerin kuzey kentlerine göç etmesiyle yeni dinleyicilere ve üsluplara ulaştı. [1][2]
Müzikal özellikler
Blue note adı verilen, belirli seslerin pesletilerek veya ezilerek icra edildiği notalar bluesun tanınan özelliklerindendir. Çağrı-cevap, tekrarlanan söz dizeleri ve doğaçlama da birçok blues geleneğinde görülür. On iki ölçülük yapı, yaygın akor dizileri ve AAB biçimindeki söz düzeni sık rastlanan örneklerdir; ancak tüm blues parçaları aynı kalıba uymaz. Erken kırsal icralarda şarkıcıya gitar, mızıka ya da piyano eşlik edebilirdi. [2][3]
Yayılması ve etkisi
W. C. Handy’nin 1912’de yayımlanan “Memphis Blues” bestesi, bluesun daha geniş müzik piyasasında tanınmasına katkıda bulundu. Smithsonian Folkways’in aktardığına göre, Handy’nin bestesiyle ilişkilendirilen biçim özellikleri zamanla daha standart hale geldi; Mamie Smith’in “Crazy Blues” kaydının 1920’deki ticari başarısı da blues kayıtlarına ilgiyi artırdı. [2][3]
Kuzey kentlerinde gelişen elektrikli bluesda gitar ve mızıka güçlendirilerek, çoğu kez davul ve bas eşliğinde kullanıldı. Delta ve Piedmont bluesu gibi adlar bölgesel icra geleneklerini belirtir; tek bir değişmez müzikal formu ifade etmez. Blues, caz, ritim ve blues ile rock müziğinin gelişimini etkilemiş olsa da bu türlerle özdeş değildir. Tarihi, Afrikalı Amerikalı müzisyenlerin farklı toplumsal ve müzikal koşullardaki üretimiyle birlikte ele alınmalıdır. [1][2]