Bozkır, otların baskın olduğu, ağaçların ise seyrek bulunduğu veya geniş alanlarda görülmediği bir bitki örtüsü ve ekosistem tipidir. Avrasya'nın iç kesimlerindeki geniş kuşak, tanınmış bozkır alanları arasındadır. Bozkırlar tek biçimli değildir; iklim, toprak ve yer şekilleri, ot topluluklarının yapısını ve ağaçların bulunabildiği yerleri birlikte belirler.[1]
İKLİM VE BİTKİ ÖRTÜSÜ
Avrasya bozkırlarında karasal iklim koşulları belirgindir. Stipa ve Festuca gibi buğdaygiller birçok alanda yaygındır. Yaz kuraklığı sırasında bazı otların gelişmesi yavaşlar; uygun yağışlarla yeniden canlanabilirler. İlkbaharda kısa süre için gelişen bitkiler de görülür. Vadiler ve nemli çukurluklar, çevredeki açık düzlüklerden farklı bitki toplulukları barındırabilir.[1]
GEÇİŞ ALANLARI VE KULLANIM
Bozkır kuşakları orman bozkırı ve yarı çöl gibi geçiş ortamlarıyla komşudur. Orman bozkırında ağaç toplulukları ile otlaklar bir arada bulunur. Geniş bozkır alanları tarih boyunca hayvancılık ve tarım için kullanılmıştır. Otlatmanın yoğunluğu ve tarla açılması, doğal bitki örtüsünün yapısını ve sürekliliğini etkileyen başlıca insan faaliyetleridir.[1]
TÜRKİYE'DEKİ ÖNEMİ
Türkiye'nin bozkır ekosistemleri doğal otlakları, çayırları ve meraları içerir. Habitat kaybı, aşırı otlatma ve iklim değişikliği bu ortamlar üzerindeki baskılar arasındadır. Koruma çalışmaları, yalnız tek tek türlere değil, ekosistemin bütününe yönelir. Şanlıurfa çevresindeki Kızılkuyu, Tek Tek Dağları ve Karacadağ, bozkırların korunması ve tanıtılmasına yönelik çalışmalarda ele alınan alanlardandır.[2]