Demir olmayan metaller, ana bileşeni demir olmayan metal ve alaşımları kapsayan malzeme grubudur. İngilizcedeki “non-ferrous metals” teriminin karşılığıdır. Alüminyum, bakır, çinko, kurşun, magnezyum, titanyum ve nikel bu grupta yaygın kullanılan metallerdendir. Bir malzemenin az miktarda demir içermesi, tek başına onu demir esaslı yapmaz; sınıflandırmada ana bileşenin ne olduğu önemlidir. [1][2]
Özellikleri ve türleri
Grubun üyeleri tek bir ortak fiziksel özelliği paylaşmaz. Alüminyum düşük yoğunluğuyla, bakır elektrik iletkenliğiyle, titanyum ise dayanım-ağırlık oranıyla öne çıkar. Demir dışı metallerin birçoğu demir esaslı malzemeler gibi mıknatıs tarafından güçlü biçimde çekilmez; ancak manyetik davranış metalin ve alaşımın türüne bağlıdır. Metallerin özellikleri, alaşım elementleri ve üretim işlemleriyle değiştirilebilir. Pirinç, bakır ve çinko; yaygın bronz türleri ise çoğunlukla bakır ve kalay birleşiminden oluşur. [1][2]
Kullanım ve geri dönüşüm
Bakır kablo ve elektrik bileşenlerinde, alüminyum ise taşıt, yapı ve ambalaj uygulamalarında kullanılır. Çinko kaplamalarda; kurşun ve nikel de çeşitli endüstriyel uygulamalarda yer bulur. Seçim, gereken ağırlık, dayanım, iletkenlik, korozyon koşulları ve maliyet gibi ölçütlere bağlıdır. İşleme; döküm, haddeleme, dövme veya ekstrüzyon gibi yöntemleri içerebilir. Geri dönüşüm, metali yeniden hammaddeye dönüştürür; Penn State’in eğitim materyali, geri dönüştürülmüş alüminyumun üretiminde cevherden elde etmeye kıyasla daha az enerji gerektiğini belirtir. [3] Farklı metaller elektrolit bulunan bir ortamda temas ederse galvanik korozyon oluşabileceğinden, tasarımda malzeme uyumu da gözetilir. [2]