Doğaya başvurma, bir şeyin “doğal” olduğu için iyi, güvenli veya ahlaken doğru; “doğal olmadığı” için de kötü olduğu sonucuna varan akıl yürütme hatasıdır. Sonuç, doğal olma niteliğinden tek başına çıkmaz. Bir ürünün, davranışın veya kurumun değeri için etkileri ve ilgili ölçütler hakkında ayrıca kanıt gerekir.[1]
MANTIKSAL SORUN
“Doğal” sözcüğü kendiliğinden oluşan, insan eli değmemiş, yaygın veya biyolojik gibi farklı anlamlarda kullanılabilir. Bu belirsizlik, öncül ile sonuç arasındaki boşluğu gizleyebilir. Doğada hem yararlı hem zararlı olaylar bulunduğundan doğal köken güvenliği kanıtlamaz; insan yapımı olmak da tek başına zararlı olmayı göstermez. AU Press'in eleştirel düşünme metni, iyi veya kötü yargısının bağımsız gerekçelendirme istediğini belirtir.[1]
UYGULAMA SINIRI
Doğayla ilgili her sav bu safsataya girmez. Bir maddenin toksisitesi, bir yöntemin ekolojik etkisi veya bir canlının gereksinimi hakkında ölçülmüş doğal olgular kararla gerçekten ilgili olabilir. Safsata, betimleyici bir “doğal” etiketinin yeterli değerlendirme ölçütü gibi kullanılmasıdır. Stanford Felsefe Ansiklopedisi'nin safsata yaklaşımı da hatayı, görünüşte ikna edici fakat sonucu gerektiği biçimde desteklemeyen çıkarımlarda arar.[2]