Don Kişot, Miguel de Cervantes’in iki bölüm hâlinde 1605 ve 1615 yıllarında yayımlanan romanıdır. La Mancha’da yaşayan Alonso Quijano, okuduğu şövalyelik kitaplarının etkisiyle gezgin şövalye olmaya karar verir. Kendisine Don Kişot adını verir; atını Rocinante, düşlediği soylu sevgilisini Dulcinea olarak adlandırır. Köylü Sancho Panza da daha sonra onun seyisliğini üstlenerek yolculuklarına katılır. [1]
MACERA VE YANILGI
Don Kişot, çevresindeki sıradan kişileri ve nesneleri şövalyelik anlatılarının dünyası içinde yorumlar. Yel değirmenlerini dev sanarak saldırması, bu algı ile karşılaştığı gerçeklik arasındaki uyuşmazlığın tanınmış örneklerindendir. Sancho’nun gündelik ihtiyaçları ve pratik değerlendirmeleri, efendisinin idealist açıklamalarına eşlik eder. Bununla birlikte iki karakterin konuşmaları, aralarındaki ilişkiyi yalnızca karşıt kişiliklerden oluşan basit bir düzene indirgemez. [1]
ANLATININ YAPISI
Roman, şövalyelik kitaplarının kalıplarını mizahla işlerken araya başka öyküler, anlatıcı yorumları ve metnin nasıl aktarıldığına ilişkin açıklamalar yerleştirir. İkinci bölümde kahramanların önceki maceralarının kitap olarak bilinmesi de olayların bir parçası olur. Böylece kişiler yalnızca yaşadıkları olaylarla değil, kendileri hakkında dolaşan anlatılarla da karşılaşır; kurmaca ile okuma deneyimi romanın konusu hâline gelir. [1]