Eleji, kayıp, ölüm ve yas duygularını işleyen şiir türüdür. Kökeni Eski Yunan şiirindeki ölçü düzenlerine dayanır; sonraki edebiyat geleneklerinde özellikle ölen bir kişinin ardından yazılan şiirlerle ilişkilendirilmiştir. Modern kullanımda daha geniş bir kayıp duygusunu da kapsayabilir.[1]
GELENEKSEL YAPI
Geleneksel elejilerde yasın dile getirilmesi, kaybedilen kişinin anılması ve teselli arayışı birbirini izleyebilir. Bu düzen her şiirde zorunlu değildir; türün tarihsel örneklerinde görülen yaygın bir harekettir. Şiirin söyleyicisi kişisel acıyı anlatırken daha genel ölüm ve süreklilik sorularına da yönelebilir.[1]
BENZER TÜRLERDEN AYRILIŞI
Eleji, kısa mezar yazısıyla veya yalnız övgüye odaklanan bir metinle aynı değildir. Rilke'nin Duino Elejileri gibi modern eserlerde belirli bir kişinin ölümü yerine insanın dünyadaki konumuna ilişkin kayıp ve kaygı öne çıkabilir. Dolayısıyla türü tanımlarken yalnız konuya değil, şiirin duygusal hareketine ve edebî geleneğine de bakılır.[1]