Enfeksiyon, bakteri, virüs, mantar ve diğer etkenlerin vücuda girip çoğalmasıyla ortaya çıkan süreçtir. Vücudun farklı bölgelerinde başlayabilir; bulunduğu alanla sınırlı kalabilir veya yayılabilir. Sonuçları etkenin özelliklerine, yerleştiği dokuya ve kişinin bağışıklık durumuna göre değişir. Ateş gibi genel belirtiler ya da tutulan bölgeye özgü sorunlar görülebilir.[1]
ETKEN VE KONAK İLİŞKİSİ
İnsan vücudunda ve çevresinde bulunan mikroorganizmaların hepsi hastalık yapmaz. Bazıları yararlı işlevler taşır; enfeksiyon gelişmesi için etken, vücuda giriş yolu ve duyarlı konak arasındaki ilişki önemlidir. Bağışıklığı baskılayan hastalıklar veya tedaviler duyarlılığı artırabilir. Kateter ve cerrahi işlemler gibi uygulamalar da etkenlere yeni giriş yolları oluşturabilir.[2]
BULAŞMA YOLLARI
Etkenler insanlar, yüzeyler, su veya tıbbi araçlar gibi kaynaklardan temas, solunum parçacıkları ya da kesici araç yaralanmalarıyla taşınabilir. Kolonizasyonda mikroorganizmalar belirgin bağışıklık yanıtı, hücresel hasar veya klinik bulgu olmadan bulunur ve çoğalır. Kolonize kişiler de etkeni aktarabilir; enfeksiyonlar da belirti vermeden gelişebildiği için bu kavramlar yalnız belirtilere bakılarak ayrılmaz.[2][3]
ENFEKSİYONUN KONTROLÜ
Enfeksiyon kontrolü, etkenin kaynağı ile duyarlı kişiler arasındaki bulaşma zincirini kesmeye yöneliktir. Sağlık kuruluşlarında el hijyeni, temiz çevre, güvenli araç kullanımı ve standart önlemler temel uygulamalardır. Belirli etkenlerde bulaşma yoluna yönelik ek önlemler gerekir. Bu uygulamalar hastaları, çalışanları ve ziyaretçileri birlikte korumayı amaçlar.[2]