Erdem etiği, ahlaki değerlendirmede kişinin karakterini ve erdemlerini merkez alan etik yaklaşımlar ailesidir. Dürüstlük, cesaret ve adalet gibi niteliklerin nasıl geliştiğini ve iyi bir yaşamın nasıl sürdürülebileceğini inceler. Kurallar ve davranışların sonuçları önemini korur; ayırt edici nokta, bunların değerlendirilmesinde erdemin temel bir konumda bulunmasıdır.[1]
KARAKTER VE ALIŞKANLIK
Bir erdem, tesadüfen yapılan tek bir iyi davranıştan daha kalıcı bir eğilim olarak anlaşılır. Kişinin hangi durumları fark ettiği, neye önem verdiği, duyguları ve eylem gerekçeleri karakterin parçalarıdır. Aristoteles'ten esinlenen yaklaşımlarda eğitim, örnek alma ve alışkanlık kazanma, bu eğilimlerin oluşmasında rol oynar. Böylece ahlak, yalnız tekil kararların doğruluğuyla sınırlı kalmaz.[2]
PRATİK BİLGELİK
İyi niyet, her durumda iyi bir sonuca ulaşmayı garanti etmez. Pratik bilgelik, somut bir durumda hangi özelliklerin ahlaken önemli olduğunu ayırt etme ve uygun davranışı seçme yetisidir. Örneğin cesaret, tehlikeyi düşünmeden göze almakla; yardımseverlik de başkasının gerçek ihtiyacını araştırmadan harekete geçmekle eş tutulmaz. Erdemli davranış, duygularla muhakemenin birlikte işlemesini gerektirir.[1]
GELENEK VE TARTIŞMALAR
Antik Yunan düşüncesinde güçlü kökleri bulunan erdem etiği, 20. yüzyılın ikinci yarısında yeniden geniş ilgi gördü. Çağdaş yorumlar, insanın gelişip serpilmesi, örnek kişilikler veya bakım ilişkileri üzerinde farklı ağırlıklarla durabilir. Yaklaşıma yöneltilen eleştiriler arasında çatışan erdemler karşısında yeterli yol gösterip göstermediği ve karakterin toplumsal koşullardan nasıl etkilendiği bulunur. Bu tartışmalar, tek bir erdem listesi üzerinde herkesin uzlaştığı varsayımını engeller.[2]