Ernest Rutherford (1871–1937), radyoaktivite ve atom çekirdeği üzerine araştırmalar yapmış Yeni Zelanda doğumlu fizikçidir. Yeni Zelanda’daki öğreniminin ardından Cambridge’de J. J. Thomson ile çalıştı. Daha sonra McGill, Manchester ve Cambridge üniversitelerinde araştırma grupları yönetti. 1908 Nobel Kimya Ödülü’nü aldı.[1]
RADYOAKTİVİTE
Rutherford, alfa ve beta ışımalarının ayrılmasına ve radyoaktif bozunma yasalarının geliştirilmesine katkı sağladı. Alfa parçacıklarının helyum çekirdekleri olduğunu belirledi. McGill’de Frederick Soddy ile yürüttüğü çalışmalar, radyoaktif maddelerin dönüşümünün anlaşılmasında önemli rol oynadı. Böylece atomların değişmez ve bölünmez birimler olduğu düşüncesinin sınırları daha belirgin hale geldi.[1]
ATOM ÇEKİRDEĞİ
Laboratuvarındaki saçılma deneylerinde bazı alfa parçacıklarının büyük açılarla sapması, atom içinde küçük ve yoğun bir merkezi bölgenin varlığına işaret ediyordu. Rutherford, pozitif yükün ve atom kütlesinin büyük bölümünün bu çekirdekte toplandığı modeli geliştirdi. Hans Geiger ve diğer araştırmacılarla yürüttüğü çalışmalar, atom yapısının deneysel olarak araştırılmasında yeni bir dönem açtı.[1]