Gübre, bitkilere besin elementleri sağlamak ve gelişmelerini desteklemek amacıyla kullanılan maddelerin ortak adıdır. Toprağa, sulama suyuna veya topraksız yetiştirme ortamına uygulanabilir. Gübreleme, yetiştirme ortamının bitkiye sağlayabildiği besinleri tamamlar; gereksinim yetiştirilen bitkiye, toprağın durumuna ve üretim koşullarına göre değişir. Gübreler mineral veya organik kaynaklardan hazırlanabilir.[1][2]
KAYNAKLARINA GÖRE TÜRLERİ
Mineral gübreler, inorganik hammaddelerin fiziksel veya kimyasal işlemlerden geçirilmesiyle üretilir. Organik kaynaklar arasında bitkisel ve hayvansal maddeler bulunur; çiftlik gübresi bunların bir örneğidir. Organik ve mineral bileşenlerin birlikte işlendiği ürünler organomineral olarak adlandırılır. Bu gruplar besin içerikleri ve maddelerin bitkiye sunulma biçimleri bakımından farklılaşır.[2]
BESİN İÇERİĞİNİN GÖSTERİMİ
Azot, fosfor ve potasyum, gübrelerde sıklıkla belirtilen üç temel besin elementidir. NPK gösterimindeki sayılar sırasıyla azotun, fosforun P₂O₅ eşdeğerinin ve potasyumun K₂O eşdeğerinin kütle yüzdelerini bildirir. Bu sayılar ürünün tamamının tek bir besinden oluştuğunu göstermez. Bitkilerin daha küçük miktarlarda gereksindiği mikro besin elementleri de vardır.[1]
BESİN YÖNETİMİ
Gübre kullanımının değerlendirilmesinde yalnız uygulanan miktar değil, bitkinin gereksinimi ve besin kayıpları da önemlidir. Bütünleşik besin yönetimi, mineral ve organik kaynakları ürün düzeni ve yerel toprak koşullarıyla birlikte ele alır. Besinlerin hava veya suya kaybını azaltan uygulamalar, kaynak kullanımını iyileştirirken çevre üzerindeki baskının azaltılmasına katkıda bulunur.[3]