Georg Simon Ohm (1789–1854), elektrik devrelerinde akım, gerilim ve direnç arasındaki ilişkiyi inceleyen Alman fizikçi ve matematikçidir. 16 Mart 1789'da Erlangen'de doğdu. Elektrik direncinin SI birimi olan ohm, adını onun çalışmalarından alır. Ohm yasası, uygun fiziksel koşullarda bir iletkendeki akımın uygulanan gerilimle nasıl değiştiğini ifade eder.[1][2]
EĞİTİMİ VE DENEYLERİ
Ohm'un babası mesleği çilingirlik olmasına rağmen matematik ve doğa bilimleri öğrenmiş, çocuklarının eğitimine katılmıştı. Ohm, Erlangen Üniversitesindeki öğreniminin ardından İsviçre'de öğretmenlik yaptı; 1811'de doktorasını tamamladı. 1817'de Köln'deki bir lisede göreve başladı. Buradaki laboratuvar olanakları elektrik deneyleri yürütmesine yardım etti.[1]
1820'lerde farklı iletkenlerde elektrik akımını ölçtü. Araştırmalarını matematiksel bir düzen içinde açıklarken Joseph Fourier'nin ısı iletimi yaklaşımından yararlandı. 1827'de yayımladığı Die galvanische Kette, mathematisch bearbeitet adlı kitabında elektrik devresini matematiksel olarak ele aldı. Bu çalışma, deneysel ölçümlerle devrelerin hesaplanmasını birleştirme girişimiydi.[1]
OHM YASASI VE TANINMASI
Ohm yasası genellikle V = I × R biçiminde yazılır: V gerilimi, I akımı, R ise direnci gösterir. Bu doğrusal ilişki, sıcaklık gibi koşulların sabit kaldığı ohmik iletkenler için kullanılır; bütün elektriksel bileşenlerin her koşuldaki davranışını açıklayan bir kural değildir.[1]
Ohm, 1833'te Nürnberg'de öğretim görevi aldı. Kraliyet Cemiyeti 1841'de çalışmalarını Copley Madalyası ile ödüllendirdi. Daha sonra Münih Üniversitesinde görev yaptı ve 1852'de fizik profesörlüğüne getirildi. 6 Temmuz 1854'te Münih'te öldü. Adının direnç biriminde yaşatılması, elektrik ölçümlerinin tarihindeki yerini yansıtır.[1][2]