Gotik mimari, on ikinci yüzyılda Kuzey Fransa'da gelişen ve Avrupa'nın farklı bölgelerine yayılan mimarlık anlayışıdır. Özellikle büyük kilise ve katedrallerle ilişkilendirilir. Yüksek iç mekânlar, sivri kemerler ve geniş vitraylı pencereler, yapının taşıyıcı düzeniyle birlikte tasarlanır. Üslubun gelişmesinde Saint-Denis Manastır Kilisesi'nin 1140–1144 yıllarındaki düzenlemeleri önemli bir örnek oluşturmuştur.[1]
TAŞIYICI DÜZEN
Kaburgalı tonozlarda çapraz kemerlerden oluşan bir iskelet, tavan yüzeyini bölümlere ayırır. Uçan payandalar ise üst duvarlardan gelen yatay itkiyi dıştaki desteklere aktarır. Bu düzenlemeler, daha yüksek yapıların ve ışık alan geniş açıklıkların oluşturulmasına yardımcı olur. Sivri kemerler kapı, pencere, tonoz ve kemer dizilerinde kullanılır.[1]
IŞIK VE BÖLGESEL YORUMLAR
Vitraylar ve gül pencereler iç mekâna renkli ışık taşır. Taş pencere şebekelerindeki gelişmeler karmaşık bezemeleri mümkün kılmıştır. Fransa'daki Chartres ve Reims katedralleri ile İngiltere'deki Canterbury Katedrali, ortak özelliklerin farklı yerel yorumlarını gösterir. Gotik kavramı, mimarlığın yanında heykel ve diğer sanatları da kapsar.[1]