Hafta, günlerin tekrarlanan bir döngü içinde düzenlenmesini sağlayan zaman birimidir. Yaygın biçimi yedi gündür. Günün Dünya'nın dönüşüyle, ayın Ay'ın hareketleriyle ve yılın mevsim döngüsüyle kurduğu bağa karşılık, haftanın uzunluğu doğrudan tek bir astronomik döneme eşit değildir. Bu özellik, haftayı tarihsel ve kültürel uzlaşılarla biçimlenen bir zaman düzeni haline getirir.[1]
YEDİ GÜNLÜK DÜZEN
Yedi sayısının tarihsel açıklamalarından biri, çıplak gözle izlenen Güneş, Ay ve beş gezegenin oluşturduğu gruptur. Diğer önemli bağ, Yahudi geleneğindeki altı yaratılış günü ile yedinci günün dinlenmeye ayrılması anlatısıdır. Bu örnekler, gökyüzüne ilişkin sınıflamalarla dinî zaman anlayışının haftanın anlamlandırılmasında birlikte rol oynadığını gösterir; haftanın her yerde tek biçimde doğduğunu kanıtlamaz.[1]
FARKLI GÜN DÖNGÜLERİ
Tarih boyunca bütün toplumlar yedi günlük düzen kullanmamıştır. Roma'daki nundinae sekiz günlük bir döngüydü; Eski Mısır ve Fransız cumhuriyetçi takviminde on günlük bölümler bulunuyordu. Orta Amerika'da on üç ve yirmi günlük çevrimler, Afrika'da farklı uzunluklardaki pazar haftaları görülmüştür. Bu çeşitlilik, günlerin toplumsal etkinliklere göre başka biçimlerde de gruplanabildiğini gösterir.[2]
GÜN ADLARI
Roma dünyasında haftanın günleri gök cisimleriyle ilişkilendirilmişti. Bu adlandırmaların izleri çeşitli dillerde yaşamaktadır. Yedi günlük düzen, Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam için dinî önem taşıyan günleri de içerir. Bir haftanın süresiyle günlerin hangi adlarla anıldığı ve hangi günün başlangıç sayıldığı, bu nedenle ayrı tarihsel sorulardır.[2]