Heinrich Hertz (1857–1894), elektromanyetik dalgaların varlığını deneylerle gösteren Alman fizikçidir. Karlsruhe'de yürüttüğü araştırmalar, James Clerk Maxwell'in elektromanyetik kuramının sınanmasında temel bir aşama oluşturdu. Radyo ve kablosuz iletişim teknolojilerinin dayandığı fiziksel olayların anlaşılmasına katkıda bulundu. Frekansın birimi olan hertz, onun adını taşır.[1][2]
EĞİTİMİ VE AKADEMİK YAŞAMI
Hamburg'da doğan Hertz, önce mühendislik öğrenimine yöneldi. Dresden ve Münih'teki çalışmalarının ardından 1878'de Berlin'de fizik öğrenimine başladı. 1880'de doktorasını aldı ve fizik enstitüsünde asistan olarak çalıştı. 1883'te Kiel'e geçti; burada üniversite öğretim yetkinliğini tamamlayarak kuramsal fizik dersleri verdi.[2]
1885'te Karlsruhe'de fizik profesörü oldu. Elektromanyetik dalgalarla ilgili belirleyici deneylerini bu görev sırasında gerçekleştirdi. 1889'da Bonn Üniversitesine geçti. Kısa süren yaşamı, 1 Ocak 1894'te Bonn'da sona erdi.[2]
ELEKTROMANYETİK DALGA DENEYLERİ
Hertz, kıvılcım aralığı bulunan bir verici ve aralıklı tel halkadan oluşan bir alıcı kullandı. Vericide elektrik boşalması olduğunda alıcı halkada da küçük kıvılcımlar gözledi. Böylece vericiyle alıcı arasında kablo bağlantısı olmadan elektriksel etkinin aktarılabildiğini deneysel olarak ortaya koydu.[1]
Yansıma ve duran dalgalarla ilgili ek deneyleri, üretilen dalgaların ışıkla aynı elektromanyetik çerçevede açıklanabildiğini gösterdi. Araştırma sonuçları 1888'de bilim dünyasına sunuldu. Bu çalışmaların önemi, tek bir iletişim aygıtı geliştirmekten öte, daha sonra çeşitli kablosuz sistemlerde kullanılacak fiziksel ilkenin doğrulanmasındadır. Guglielmo Marconi, Aleksandr Popov ve Ferdinand Braun gibi araştırmacılar, sonraki yıllarda bu temelden yararlanarak uygulamalar geliştirdi.[1]