Hendrik Lorentz (1853–1928), elektrik, manyetizma ve ışık arasındaki ilişkiler üzerinde çalışan Hollandalı kuramsal fizikçidir. Leiden Üniversitesinde profesör olarak görev yaptı. Manyetizmanın ışınım üzerindeki etkisini açıklayan araştırmaları nedeniyle 1902 Nobel Fizik Ödülü'nü Pieter Zeeman ile paylaştı.[1]
ELEKTRON KURAMI
Lorentz, 1892'de maddenin elektrik yüklü parçacıklar içerdiği düşüncesine dayanan elektron kuramını ortaya koydu. Bu yaklaşımda elektrik akımı yüklü parçacıkların hareketiyle, ışık yayılması ise onların salınımlarıyla ilişkilendirildi. Böylece elektriksel ve optik olaylar ortak bir açıklama çerçevesinde ele alındı.[1]
KURAM VE DENEY
Zeeman'ın manyetik alan altında tayf çizgilerinin ayrıldığını bulması, Lorentz'in kuramıyla açıklanabildi. Bu ilişki, deneysel bir gözlemin kuramsal modelle nasıl anlamlandırıldığını gösterir. Lorentz ayrıca görelilik kuramının gelişiminden önce önemli kuramsal yaklaşımlar sundu ve Einstein ile bilimsel iletişim kurdu. Su hareketine ilişkin denklemler geliştirerek bilgisini setlerin iyileştirilmesi gibi uygulamalı sorunlara da yöneltti.[1]