Henri Becquerel (1852–1908), doğal radyoaktiviteyi keşfeden Fransız fizikçidir. Paris'te doğdu; École Polytechnique ile ilişkili olarak çalıştı. Kendiliğinden gerçekleşen radyoaktif ışınıma ilişkin bulguları nedeniyle 1903 Nobel Fizik Ödülü'nün yarısını aldı; ödülün diğer yarısı Marie ve Pierre Curie'ye verildi.[1]
URANYUM DENEYLERİ
Becquerel, 1896'da yeni keşfedilen X ışınlarından hareketle uranyum tuzlarının ışıkla ilişkisini araştırıyordu. Uranyum içeren maddelerin fotoğraf plağında iz bırakabilen, nüfuz edici bir ışınım yaydığını gözledi. Bu yayımın kendiliğinden gerçekleşmesi, incelenen olayın yalnız dışarıdan ışık verilmesine bağlı olmadığını gösterdi.[1]
KEŞFİN ANLAMI
Sonraki incelemeler, gözlenen ışınımın X ışınlarından farklı bir olgu olduğunu ortaya koydu. Böylece radyoaktivite, araştırılması gereken ayrı bir fiziksel özellik olarak belirlendi. Fotoğraf plağı burada görünmeyen ışınımın etkisini kaydeden deneysel araçtı. Becquerel'in çalışması, bazı maddelerin kendiliğinden ışınım yayabildiğini göstererek atom ve madde araştırmalarına yeni bir inceleme alanı açtı.[1]