Heykel, biçimlerin ve imgelerin üç boyutlu bir yapıt olarak düzenlendiği görsel sanat alanıdır. Taş ya da ahşap gibi sert bir malzeme yontulabilir; kil ve balmumu gibi malzemeler modellenerek biçimlendirilebilir; dökümle veya parçaları birleştirerek de heykel üretilebilir [1][2]. Kabartmada biçimler bir arka yüzeyle bağlantılıdır; tam yuvarlak heykel ise farklı yönlerden görülebilen bağımsız bir kütle olarak düzenlenebilir. Yapıtlar figüratif ya da soyut olabilir; konuları ve biçimleri tarihsel dönemlere, sanatçıların tercihlerine ve kullanılan malzemelere göre değişir.
Malzeme ve üretim
Yontma, malzemeyi çıkararak biçim oluşturur; modelleme ise malzeme ekleyip şekillendirmeye dayanır. Dökümde bir kalıp, biçimin çoğaltılmasını veya başka bir malzemeyle gerçekleştirilmesini sağlar. Bir heykelin tek malzemeden yapılması gerekmez: montaj ya da birleştirme yoluyla farklı parçalar ve bulunmuş nesneler bir araya getirilebilir [1][2]. Ulusal Sanat Galerisi, oyma, modelleme, kalıplama-döküm ve birleştirmeyi heykel yapımında kullanılan süreçler arasında ele alır. Malzeme, araçlar ve yapıtın amacı, sanatçının teknik seçimlerini etkileyebilir [2].
Biçim, işlev ve sergileme
Heykeller mimariye bağlı kabartmalar, anıtlar, iç mekânda sergilenen yapıtlar veya açık alandaki düzenlemeler biçiminde karşımıza çıkar. Dinsel, törensel ya da kamusal işlevler üstlenen eserlerin yanı sıra belirli bir kullanım amacı taşımayan sanat yapıtları da vardır. Çağdaş uygulamalarda heykel, geleneksel yontma ve dökümün ötesinde farklı nesneleri bir araya getiren üç boyutlu düzenlemeleri de kapsar [1][2]. Bu çeşitlilik nedeniyle heykelin tanımı yalnızca belli bir malzeme veya tekniğe indirgenemez.