Dilbilim

Hiyeroglif

Ansiklopedia · Kaynaklara dayalı özgün derleme

Yazı boyutu ve okuma düzeni
Yazı boyutu
Satır genişliği
Metin hizası
Amenhotep’in doğan ve batan güneşe yönelişini gösteren hiyeroglifli stel; yaklaşık MÖ 1427–1396, The Met 17.2.6.

Amenhotep’in doğan ve batan güneşe yönelişini gösteren hiyeroglifli stel; yaklaşık MÖ 1427–1396, The Met 17.2.6.

The Metropolitan Museum of Art; eser 17.2.6 · CC0 1.0 — The Met Open Access ↗ · Lisans
Genel bakış

Hiyeroglif, özellikle eski Mısır yazısı için kullanılan, biçimleri insan, hayvan, bitki, nesne ve benzeri görsel örneklerden türetilmiş yazı işaretidir. Sözcük Yunancadaki kutsal kazıma anlamıyla bağlantılıdır. Mısır hiyerogliflerini yalnızca nesnelerin resimlerinden oluşan bir iletişim yöntemi olarak görmek yanlıştır: işaretler sesleri, sözcükleri veya anlam sınıflarını gösterebilir. Bu farklı görevler, aynı yazı düzeni içinde birlikte kullanılır. [1]

SES VE ANLAM

Bazı işaretler tek ünsüzü, bazıları iki veya daha fazla ünsüzden oluşan değerleri karşılar. Belirleyici olarak adlandırılan başka işaretler ise okunacak bir ses eklemeden sözcüğün hangi anlam alanına ait olduğunu açıklar. Ünlüler düzenli biçimde yazılmaz; sözcükler arasında modern metinlerdeki gibi boşluklar veya cümle sonlarında aynı noktalama sistemi bulunmaz. Yazının yönü sağdan sola, soldan sağa ya da yukarıdan aşağıya değişebilir. [1]

YAZI VE ANIT

Hiyeroglifler tapınaklarda, mezarlarda, stellerde ve taşınabilir nesnelerde görülür. Yazı bilen kâtipler, yönetim ve tapınak işleri için kayıt tutan uzmanlardı. Görseldeki Amenhotep steli, Yeni Krallık döneminden kalma hiyeroglifli bir örnektir. Yaklaşık MÖ 1427–1396’ya tarihlenen kumtaşı eserde yazıtlar, güneşe yönelen figürlerle aynı yüzeyde düzenlenmiştir. [1][2]