Joseph John Thomson (1856–1940), elektronun tanımlanmasına yol açan deneyleriyle tanınan İngiliz fizikçidir. Çoğunlukla J. J. Thomson adıyla anılır. Gazlarda elektrik iletimi üzerine araştırmaları nedeniyle 1906 Nobel Fizik Ödülü'nü aldı. Çalışmaları, atomun daha küçük bileşenleri bulunduğunu göstererek atom yapısının araştırılmasında yeni bir dönem açtı.[1][2]
EĞİTİMİ VE CAVENDISH LABORATUVARI
Manchester yakınlarındaki Cheetham Hill'de doğdu. Owens College'daki öğreniminin ardından Cambridge Üniversitesinin Trinity College kurumuna geçti. 1880'de matematik öğrenimini yüksek başarıyla tamamladı ve Trinity'de araştırma görevine başladı. 1884'te Cavendish profesörlüğüne seçilerek Cambridge'deki deneysel fizik çalışmalarının başına geçti.[2]
Thomson'ın laboratuvarında atomlar ve elektromanyetik olaylarla ilgili araştırmalar yürütüldü. Öğrencilerin deneylerini yakından izledi ve araştırma sorunlarının tartışılmasına önem verdi. Cavendish'teki bu eğitim ortamı, daha sonra önemli buluşlara imza atacak fizikçilerin yetişmesine katkı sağladı.[2]
ELEKTRON VE ATOM YAPISI
Katot ışınlarının elektrik ve manyetik etkiler altındaki davranışını inceleyen Thomson, bu ışınları oluşturan parçacıkların yük-kütle oranını hesapladı. Sonuçları, söz konusu parçacıkların atomlardan çok daha küçük olduğu düşüncesini destekledi. Kendisinin başlangıçta cisimcikler olarak adlandırdığı bu parçacıklar, bugün elektron adıyla bilinir. Bulgularını Nisan 1897'de Londra'daki Royal Institution'da açıkladı.[1]
Thomson daha sonra negatif yüklü elektronları pozitif yüklü bir yapı içinde açıklamaya çalışan erken bir atom modeli geliştirdi. Pozitif ışınlarla ilgili araştırmaları da izotopların belirlenmesine ve kütle spektrografının gelişimine katkı sağladı. 1918'de Trinity College yöneticiliğine seçildi; bilimsel çalışmalarını yaşamının ilerleyen yıllarında da sürdürdü.[1][2]