Jackson Pollock (1912–1956), soyut dışavurumculukla ilişkilendirilen Amerikalı ressamdır. Wyoming'in Cody kentinde doğdu; çocukluğu Arizona ve California'da geçti. 1930'da New York'a taşınarak Art Students League'de Thomas Hart Benton'ın öğrencisi oldu. Figüratif resimden geniş yüzeylere yayılan soyut kompozisyonlara uzanan bir çalışma çizgisi geliştirdi.[1]
SANATSAL GELİŞİMİ
Pollock, Meksikalı duvar ressamlarının çalışmalarından etkilendi. David Alfaro Siqueiros'un 1936'da New York'ta düzenlediği deneysel atölyeye katılması, geleneksel araçların dışında boya kullanma yöntemleriyle tanışmasını sağladı. Uzun süre Federal Art Project kapsamında çalıştı. Galerici Peggy Guggenheim, yapıtlarının sergilenmesine ve kariyerinin gelişmesine destek verdi.[1]
Ressam Lee Krasner ile 1945'te evlendi. Long Island'daki evlerinin yanında bulunan ahırı atölye olarak kullandı. 1947'den itibaren yüzeyin birçok bölümüne benzer yoğunlukta yayılan çizgiler ve boya katmanlarıyla çalıştı. Böylece tek bir merkez etrafında kurulan kompozisyon anlayışından farklı bir görsel düzen oluşturdu.[1]
BOYA DÖKME YÖNTEMİ
Pollock, büyük tuvallerini yere sererek üzerlerine sıvı boyayı döküyor, damlatıyor ve farklı yönlerden hareket ederek uyguluyordu. Ticari emaye boyalar da kullandı. Bu yöntem, el ve beden hareketlerinin izlerini resmin yüzeyinde görünür kılıyordu; atölyedeki çalışma alanı resmin oluşumuna doğrudan katılıyordu.[2]
1948 tarihli Number 1A, bu yaklaşımın örneklerindendir. Resmin üst bölümündeki el izleri, boya ağlarının yanında sanatçının bedensel müdahalesini de gösterir. Pollock'un yapıtlarına sayı vermesi, başlıkların belirli bir konu veya öyküyü dayatmasını azaltıyordu. Bu resim bugün New York Modern Sanat Müzesinin koleksiyonundadır.[2]