James Monroe (1758–1831), Amerika Birleşik Devletleri'nin 1817–1825 arasında görev yapan beşinci başkanıdır. Virginia'nın Westmoreland County bölgesinde doğdu; William and Mary College'da öğrenim gördü ve Kıta Ordusunda savaştı. Hukukçuluk, senatörlük ve diplomatik görevlerde bulundu. Fransa'daki elçiliğinin ardından Robert R. Livingston ile Louisiana'nın satın alınmasına ilişkin görüşmelere katkıda bulundu.[1]
İÇ VE DIŞ POLİTİKA
Monroe'nun başkanlığının başlangıcı, Federalist muhalefetin zayıfladığı ve ulusal uzlaşma beklentisinin yükseldiği bir dönemdi. Bununla birlikte 1819 ekonomik bunalımı ve yeni eyaletlerde köleliğin statüsü konusundaki çatışmalar, bu görünümün altında bölgesel ayrılıkların sürdüğünü gösterdi. Missouri ile Maine'in birliğe kabulünü düzenleyen uzlaşma, kölelik tartışmasını geçici olarak dengelemeye çalıştı.[1]
Dışişleri bakanı John Quincy Adams ile birlikte İspanya'dan Florida'nın devrini ve Latin Amerika'daki yeni cumhuriyetlerle ilişkileri ele aldı. Avrupa devletlerinin Amerika kıtasında yeniden sömürge kurmasına veya bağımsızlaşan ülkelere müdahalesine karşı ortaya koyduğu yaklaşım, daha sonra Monroe Doktrini adıyla anıldı. Bu tutum, ABD'nin Avrupa güçleriyle ilişkilerinde uzun süre başvurulan bir çerçeve oldu. Monroe 1820'de yeniden seçildi; iki dönemlik başkanlığının ardından 1831'de öldü.[1]