John Tyler (1790–1862), Amerika Birleşik Devletleri'nin 1841–1845 arasında görev yapan onuncu başkanıdır. Virginia'da doğdu, William and Mary College'da öğrenim gördü ve hukuk eğitimi aldı. Temsilciler Meclisi üyeliği, Virginia valiliği ve senatörlük yaptı. Eyaletlerin yetkilerini öne çıkaran siyasal yaklaşımıyla tanındı; Andrew Jackson'a muhalefet eden Whig hareketine katıldı.[1]
BAŞKANLIĞA GEÇİŞ
1840'ta başkan yardımcısı seçilen Tyler, William Henry Harrison'ın Nisan 1841'de ölümü üzerine başkan oldu. Selefinin ölümüyle bu göreve geçen ilk başkan yardımcısıydı. Yalnız geçici görevli gibi davranmak yerine başkanlığın bütün yetkilerini üstlenmesi, sonraki geçişler açısından önemli bir uygulama oluşturdu.[1]
Tyler'ın ulusal banka kurulmasını öngören tasarıları veto etmesi, Whig liderleriyle çatışmasına yol açtı. Partiden çıkarıldı ve dışişleri bakanı Daniel Webster dışındaki kabine üyeleri istifa etti. Buna karşın yönetimi sırasında gümrük düzenlemeleri yapıldı ve Webster–Ashburton Antlaşması ile Kanada sınırındaki bir uyuşmazlık çözüldü. Siyasi çizgisi zamanla güneyli muhafazakârlara yaklaştı. 1861'de ayrılma krizini uzlaşmayla çözme girişimi sonuçsuz kalınca Konfederasyonun oluşumunu destekledi. Yaşamı, başkanlık yetkisinin güçlenmesiyle kölelik ve eyalet hakları etrafındaki bölünmelerin iç içe geçtiği döneme rastladı.[1]