Kök, bir sözcüğün ekleri çıkarıldığında kalan ve anlamlı daha küçük biçimbirimlere ayrılamayan temel parçasıdır. Türetilmiş veya çekimlenmiş biçimlerin ortak anlam çekirdeğini taşır. Kökü belirlemek, yalnız sözcüğün ilk birkaç harfini ayırmak değil, biçim ve anlam ilişkilerini birlikte çözümlemek anlamına gelir.[1]
KÖK VE TABAN
Bir ekin bağlandığı birime taban denir. Taban tek bir kökten oluşabileceği gibi daha önce ek almış karmaşık bir yapı da olabilir. İngilizce library sözcüğü librarian biçiminin tabanıdır; librarian da librarianship sözcüğünde yeni bir eke taban oluşturur. İlk yapı daha küçük anlamlı parçalara ayrılamıyorsa kök sayılırken, her yeni tabanın kök olması gerekmez.[2]
BAĞIMSIZLIK VE ANLAM
Bazı kökler tek başlarına sözcük olarak kullanılabilir; bazılarıysa ancak başka biçimbirimlerle birleştiğinde ortaya çıkar. İkinci durumda bağlı kökten söz edilir. Bu nedenle kökün mutlaka bağımsız bir sözlük sözcüğü olduğu varsayılamaz. Kök, sözcüğün başlıca anlamını taşısa da ekler, onunla kurulan bütünün anlamına ve dilbilgisel özelliklerine katkıda bulunur.[1]
ÇÖZÜMLEMEDE KARŞILAŞTIRMA
Kökleri ayırmak için ilişkili sözcük biçimleri karşılaştırılır ve tekrar eden parçaların işlevleri incelenir. Aynı harf dizisinin iki sözcükte bulunması, tek başına ortak kök kanıtı değildir; anlamlı bir yapı ilişkisi aranır. Eklenme sırasında yazımda görülen değişiklikler de ayrıca değerlendirilir. Örneğin library ile librarian arasındaki y ve i farklılığı, İngilizcenin yazım düzeniyle ilgilidir; kök ile ek arasındaki yapısal ilişkiyi ortadan kaldırmaz.[2]