Karakteristik uçuş hızı, uzay görevlerinin enerji gereksinimini karşılaştırmak için kullanılan ve genellikle delta-v toplamıyla ifade edilen mühendislik ölçüsüdür. Delta-v, aracın manevra sonucu hız vektöründe oluşturması gereken değişimin büyüklüğüdür; doğrudan alınan yol ya da anlık sürat değildir. Yörüngeye çıkış, yörünge düzlemi değişimi, iniş ve dönüş gibi aşamaların gereksinimleri görev bütçesinde toplanır.[1]
GÖREV TASARIMINDAKİ YERİ
Gerekli delta-v yükseldikçe kimyasal roketlerde taşınması gereken itici madde miktarı hızla artar. Roket denklemi bu ilişkiyi egzoz hızı ile başlangıç ve son kütle oranı üzerinden açıklar.[2] Görev planlamacıları yerçekimi ve atmosfer kayıplarını, motor verimini ve aerodinamik etkileri ayrıca hesaba katar. Bu nedenle yayımlanan karakteristik hız tabloları ideal aktarım manevralarını özetleyebilir; gerçek aracın yakıt bütçesi güvenlik payları ve operasyonel kısıtlarla daha büyüktür.