Keman, dört telli ve yayla çalınan bir çalgıdır. Ahşap gövdesinin ön ve arka yüzleri kavisli olarak biçimlendirilir. Gövde üzerindeki f biçimli ses delikleri, görünümünün ayırt edici unsurlarındandır. Çalgının yapısı, tellerde oluşan titreşimlerin gövdeye aktarılması ve sesin biçimlenmesiyle yakından ilişkilidir.[1]
GÖVDE VE TİTREŞİM
İç bölümdeki bas kirişi, ön kapağın altında uzanır. Can direği adı verilen parça ise ön ve arka kapak arasında titreşim aktarımında görev alır. Bu parçaların düzeni ile kapakların biçimi, çalgının ses özelliklerinin oluşmasına katkıda bulunur. Keman yapımı bu nedenle ağaç işçiliği kadar akustik deneyime de dayanır.[1]
YAPIM GELENEĞİ
Cremona'daki Amati ve Stradivari atölyeleri, tarihsel keman yapımının önemli merkezlerindendir. Antonio Stradivari, çalgıların biçimi ve kapak kavisleri üzerinde denemeler yaptı. 1711 tarihli “The Antonius” kemanı, bu geleneğin müze koleksiyonlarında incelenebilen örneklerinden biridir. Tarihsel çalgılar, yapım tekniklerinin zaman içindeki değişimini araştırmaya olanak verir.[1]