Kil, yer bilimlerinde hem çok ince taneli malzemeyi hem de belirli kimyasal ve kristal yapısal özellikleri paylaşan mineral grubunu anlatan bir terimdir. Tane boyutuna dayalı kullanımda iki mikrometreden küçük parçacıklar kil boyutunda kabul edilir. Ancak bu parçacıkların hepsi kil minerali değildir; kuvars, karbonat ve metal oksitlerin küçük taneleri de aynı boyut aralığında bulunabilir. Bu nedenle tane boyutu ile mineral bileşimi ayrı özelliklerdir.[1]
OLUŞUM VE ÖZELLİKLER
Kil mineralleri çoğunlukla kayaçların su, hava veya sıcak akışkanlarla etkileşmesi sonucunda gelişir. Yüzeyde ayrışma, tortulların gömülmesi sırasında dönüşüm ve hidrotermal süreçler kil oluşumuna katkıda bulunabilir. Kaolinit ve montmorillonit bu minerallere örnektir. Oluşan ince malzeme aşınma ve taşınmayla göl, akarsu ve deniz tortullarında birikebilir.[1]
Kil minerallerinin tabakalı yapısı ve suyla etkileşimi kullanım alanlarını belirler. Bazıları ıslandığında şişer, kuruduğunda büzülür; bu davranış yapı temellerindeki zemin hareketleri açısından önemlidir. Suyla biçimlendirilebilen kil karışımları seramik üretiminde, bazı kil türleri ise sondaj çamurlarında ve atık depolama alanlarının geçirimsizleştirilmesinde kullanılır. İyon tutma ve değiştirme özellikleri çevredeki maddelerin taşınmasını da etkiler.[1]