Kuvvetler ayrılığı, devletin temel yetkilerinin farklı organlar arasında düzenlenmesini ve tek bir elde yoğunlaşmasının sınırlandırılmasını amaçlayan ilkedir. Başlıca işlevler yasama, yürütme ve yargıdır. İlke, bu organların görevlerini yerine getirirken belirli bir bağımsızlığa sahip olmasını öngörür. Yetkilerin dağılımı, aynı zamanda organlar arasında denetim ve denge ilişkileri kurulmasıyla bağlantılıdır.[1]
İŞLEVSEL AYRIM
Yasama genel kuralların oluşturulmasıyla, yürütme kamu politikalarının uygulanmasıyla, yargı ise hukuki uyuşmazlıkların karara bağlanmasıyla ilişkilendirilir. Bu işlevlerin ayrı tanımlanması, bütün işlemlerin birbirinden tamamen kopması anlamına gelmez. Yetki sınırları ve organların birbirini denetleme yolları anayasal düzen içinde belirlenir. Yargının bağımsızlığı bu çerçevenin önemli bir unsurudur.[1]
FARKLI KURUMSAL BİÇİMLER
Başkanlık ve parlamenter sistemlerde ayrımın biçimi aynı değildir. Bazı düzenlerde yürütme ile yasama arasında daha belirgin personel ayrılığı bulunurken, diğerlerinde yakın kurumsal ilişkiler vardır. Montesquieu'nün düşüncesiyle bağlantılı tarihsel tartışmalar, özgürlüğün korunmasına odaklanmıştır. Güncel değerlendirmelerde ise yetkinin kötüye kullanımını önleyen denetim mekanizmalarının nasıl işlediği önem kazanır.[1]